درد دلم با خدا:

خدایا انقدر دلم گرفته... ،

        انقدر دلتنگ شدم... ،

                  نمی دونم چی بگم... .

می خوام به حرفای دلم گوش بدی...

          حرفایی که حتّی نمی دونم راستِ یا ...

                     دوست دارم داد بزنم و بهت بگم که

             چه قدر تنها شدم.

خدایا چرا بنده هایی رو می آفرینی که انقدر راحت آدم و اذیِت می کنن ،

 بعدش آدمو رها می کنن و میرن...چرا؟...؟

خدایاانقدر اشک ریختم که حتّی الان هم گریه می کنم برام عادی شده...

خدایا تو راز دار منی کسی رو مثل تو پیدا نکردم تا حرفای دلم و بهش

 بگم ، می دونم سنگ صبورمم تویی . خدا خیلی دوستت دارم فقط تویی

 که کمکم می کنی.

چند بار خواستم خودم بیام پیشت ولی گفتم دور از ادبِ ، خودت دعوتم

 کنی بهتره.

خدایا اگه سهم من از زندگی فقط غمه پس چرا منو آفریدی؟آفریدی که

 به این غما عادت کنم؟... آفریدی که الان بشینم اینجا گریه کنم و با تو

 حرف بزنم؟...

خدایا می بینی تو این روزگار غریب چی می گذره؟...خدایا اگه همه

 عشق ها آخرشون جداییه پس چرا عاشق و آفریدی؟...خدایا عاشق از

 هر کس زیباترو ، بیناترو شنواتره،اینارو بهش دادی ولی عشقش

 و بهش نمی دی؟...

عاشق شدم به نگاهی ولی اون عشق تو آرزو ها و خیالم گم شد ، خدایا

 تو کمکم کن گم شده ای که تو شهر عشق گم  کردم و پیدا کنم.

خدایا چرا عاشق شدن گناهه ؟ جرمش چیه ؟ چرا انقدر محکومیت یه

 عاشق طول می کشه ؟...

 تنها شدم در این سرای بی کسی

                        از این دنیا بریدم دیگر ندارم کسی

 عشق را همچون باده سر کردم

                    مست گشتم نفهمیدم که نا کسی

 من ماندم در این غریبستان

                    تو رفتی و من ماندم و بی کسی

 تو دیدی که من به یاد تو بودم همیشه

                    که نماندی و نخواندی با بی کسی

 سبزه های دشت عشق را چیدی

                   ولی ناگفته های عشق را نگفتی با کسی

 نشستم در گوشه ای از قلبم

                       عکس تو را دیدم فهمیدم بسی

که تو عاشق نبودی از اول

                         مرا کوچک کردی آخر با بی کسی

چرا تنهای تنهام در این شهر آواره ام چرا تنهام؟

           سر گشته و حیران از کار این دنیا چرا تنهام؟

تنها و غریب از همه نامردا چرا تنهام؟

          سخت این زندگی  سخت با مشکل ها چرا تنهام؟

بعد مرگ وفای دوستان را نمی خواهم

میان لاله زار گریه یاران را نمی خواهم

اگر از سر مزارم ای رهگذر گذری کردی

من غنچه ای از گل سرخ بر سر مزارم نمی خواهم

بر سر مزار من سوره الحمد را خوانید

من اشک و آه و سوز و ماتم را نمی خواهم

قالی ای بافته ام که جنسش از سنگ رخام است

غیر این سقف خانه ای دیگر نمی خواهم

دلم می خواهد آسان به مقصد رسم روزی

دل من ، راه پر پیچ و خم نمی خوا هم

مقصد ذهن همان هوشیاریست

من شما را غافل ز یاد خود نمی خواهم.

سکوت بند گسسته است ،

کنار دره ، درخت شکوه پیکر بیدی .

در آسمان شفق رنگ ، عبور ابر سفیدی ،

نسیم در رگ هر برگ میدود خاموش.

نشسته در پس هر صخره وحشتی به کمین ،

کشیده از پس یک سنگ سوسماری سر.

ز خوف دره خاموش نهفته بنیش پیکر ،

به راه می نگرد سرد ، خشک ، تلخ  ، غمگین.

کشیده چشم به هر گوشه نقش چشمه وهم ،

ز هر شکاف تن کوه ، خزیده بیرون ماری.

به خشم از پس هر سنگ ، کشیده خنجر خاری ،

غروب پر زده از کوه.

به چشم گم شده تصویر راه ورهگذر ،

غمی بزرگ ، پر از وهم به سخره سار نشسته است ،

دون دره تاریک...

سکوت بند گسسته است.